تبليغاتX
...((در شانه های پاییز))...
تاريخ : دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391 | 16:16 | نویسنده : سولماز نعمتی
سلام

این دفه شعر نمیگذارم

باعکس دختربچه سه ساله ای که بیشتر از شعرهایم دوستش دارم به روز میشم!شبیه شعره برام!!!

( بدون شرح)



تاريخ : شنبه شانزدهم اردیبهشت 1391 | 15:40 | نویسنده : سولماز نعمتی



تاريخ : شنبه نوزدهم فروردین 1391 | 15:2 | نویسنده : سولماز نعمتی
چشمانت

هر روز سالی ست تازه

که درختانش برای همیشه میوه دارند!

و پاهای من درازتر وقتی

پلها و خیابانهای شهر

تو را زنده میکنند...

پس روی شکسته هایم پیاده روی کن!!!

در شعرهایم سیگار بکش

 بی آنکه

دود شوی

     ابر باش!

می توانم

وقتی باران موهایم را خیس کرد

دنیا را حوله کنم

   بپیچم دور سرم

          خشک شوم

                سبک شوم...

می خواهم

روی لبهایت بوزم

تا

تمام درختان

در اتاقم برویند

و

پرده پنجره ام که

جز خودم کسی را ندارد

                بادبادک شود!

چشمانت

هر روز

سالی تازه است

...

دزد سبک و بی کوله ای میشوم

                 روی دیوارهای مژگانت...!

 



تاريخ : دوشنبه پنجم دی 1390 | 10:33 | نویسنده : سولماز نعمتی
 

 پاهاي دخترانه ام

      روي نردبان زندگي

          كفش عوض ميكنند....

      .

   .

.

خدايا

نرده را محكم

            بگير...

 

 



تاريخ : یکشنبه بیست و هفتم آذر 1390 | 11:8 | نویسنده : سولماز نعمتی
 

 ۱

 

ستاره ها

در دامن دختر معلول

        آرامتر می خوابند...!

      .

  .

.

آرام خواب می بینند

                که

        دنیا روی شکسته های دختر

                            پیاده روی میکند...!

 

 

 

 ۲

 

 راست است که

           دیوانه ها

       بی خودی میخند ند...!!!

اهالی شهر ما

       سالهاست که

           بی خودی عاقل شدند...!!!



تاريخ : یکشنبه بیستم آذر 1390 | 12:44 | نویسنده : سولماز نعمتی
 

خاطراتت ته فنجان قهوه ام

                          خشكيده!

مسافرت پرندگان را

       بي شك ديده اي...

آنها هرگز

با خوردن دو فنجان قهوه دو نفره

            سر به آسمان نكشيده اند!!!

دست خودت بود اگر

هر صبح دو خط شعر ميگفتي

                      و

                 پرنده ميشدي!!!

من

فرق موهايم را

جور ديگر جدا ميكردم

و تو لبخند دو نفره سر ميدادي

                   تا فنجانهايمان

                   دوباره

                  سر به سر هم بگذارند...!!!!

حالا بيا ببين

       براي پريدن

آسمان نيز لازم هست

                       يا نه...!!!!



تاريخ : یکشنبه ششم آذر 1390 | 11:38 | نویسنده : سولماز نعمتی

 

اصلا هیچوقت برایم

             شعر نگو

بگذار بادبادکهایم

بی باد بچرخند...

من

باران را هنوز دوست دارم

که

وقتی با آینه دست میدهم

              خنده ام میگیرد

که گیاها ن سبز

روی گونه هایم هنوز جوانه میزنند...

شعرکه نمیگویی

اما

برای اندامم فال میگیری!!!

دوباره لبخند میگیرم

هنوز گندم ها را دوست دارم

با

خدا

تازگیها پیاده روی میکنم

خودش برایم قول داده

گندمها

را روی اندامم بپاشد!!!

آنگاه

من جوانه خواهم زد

بادبادکها پرنده خواهند شد

تو شاعر خواهی شد

بی شک

آن روی سکه

فالم نیک است...! 

 



تاريخ : سه شنبه هفدهم آبان 1390 | 15:11 | نویسنده : سولماز نعمتی
 

 )۱(

گربه هاي چشمانت

                        حال ديوار پريدن دارند

                                                      ...

                                                          آقا!

اگر از نگاهت

           آينه اي نداري

اين بار

شب رامحكم تكان بده

خواهي ديد

         ديوارها

      كوتاهتر از نگاههای توست

بپر

و

 آرام بگير!!!

 

)۲(

پاییز

پوکی که به سیگاز زده ای

      آنچنان غمگینم نمیکند

 چند پوک دیگر بزن

من

 پاییزتر

     از توام...!



تاريخ : چهارشنبه چهارم آبان 1390 | 11:7 | نویسنده : سولماز نعمتی
 

.

.

.

اگر دوباره كودك ميشدم

            فقط از سوسك نميترسيدم

. كودك كه نميتوان شد

.

.

.

اگر بزرگتر شدم

فقط ميخواهم     

لبخند بزنم       



تاريخ : سه شنبه نوزدهم مهر 1390 | 20:45 | نویسنده : سولماز نعمتی
آه

زندگی چقدر طولانی حوصله دارد...